بگذارگريه كنم

  بگذار گریه کنم
        نه برای تو
          که عشق و عقل در تو آشتی کرد ه اند
             که دستهای تو سبز است
                و آسمان تو آبی
        اینک می خواهم از تو ایستادن را بیاموزم
       ای بهار استوار

     بگذار گریه کنم
        نه برای تو
          که برای فرا رسیدن ...
           از آسمان حادثه می بارد
             و تو
              به سمت عشق راه می روی
                و از خدا روشن می شوی

      بگذار  گریه کنم
        نه برای تو
         که وقتی نه من بودم و نه تو
           یادت را پر آوازه کرده بودی
            برای عاطفه ای که نیست
              و پريسايي که فانوس به دست
                  درشهري از شهرهاي شما
                      به دنبال عاطفه مي گشت

      بگذار گریه کنم
           برای انسان قرن خودم
            انسان کج و معوج
             انسان مربع
               انسان واژگون
                 و انسانی که برای جنایتش هورا می کشد
                     و برای اشکها ، لبخند می زند
                 جاهل است
                انسانی که
                  ماه را رفته است
                    اما دلش را طی نکرده است
                      و دنیایی که به خوا ب رفته
                        و در همه واژگون شده
                          دست و پا می زند
            قلب را در  دموکراسی الک کرده
                و مودب تر از همیشه
          مظلومیتت را برای همیشه
               اجتناب نا پذیر کرده است