| 
رهگذر
رفت
درخيابان امروز
بي تفاوت از كنارم
سر در گريبان
ساكت تر از راه
چقدر ساكت و آرام
چشمانش
كوك زده بود به جلو
اما ذهنش در عقب
بدون سلام و يك كلام
دنبال يك آشنا
باز هم سنگي جلوي پايش
قدمهايش يخ زده بود
بدون احساس گرمايي
آنقدر خود را گم كرده بود
كه نگاه نكرد
شايد آشنايي در راه باشد
چقدر نا اميد
از گامهايش هم خسته بود
چقدر به عقب برمي گشت
اي كاش
كسي بود كه مهمانش كند
لحظه اي بگويد
بايست
اما
براي من هم ناآشنا بود
شايد اگر همه با هم آشنا بوديم
هيچ كس نمي رفت
حتما روزي هم
پريسا مثل او راه رفته
و كسي او را ديده
آري من هم رهگذرم
باز هم رهگذر رفت